Space, typisch weer zo’n bandje dat alleen in Engeland bekend is geworden. Wat wil je, met zo’n accent. Ik wilde eigenlijk een ander nummer van het album Spiders doen. Maar van alle clips vond ik deze het leukst. Mooi zeitgeist beeld ook. Met die parka’s. Die drummer met die rare trui. Die gitarist met die rare trui. Enzovoorts. Maar vooral ook: lekker nummer! Het bandje zelf? Uit elkaar sinds 2005… (more…)
Hij heeft een nieuwe single, White Knuckle Ride. Meteen ook 3FM megahit. Gelukkig, na die poging van John Legend om als R Kelly te klinken (niet meer doen, John). Maar goed, bij het afstoffen kwam ik deze tegen. Van zo’n typisch geval van: soundtrackalbum was goeier dan de film. Want ook met P.Diddy & Jimmy Page. En Rage Against the Machine. En meer leuks. Maar deze was het leukst. En we hadden met de video meteen een goede opvolger van The Reflex, kwam water van een scherm…
Val ik in herhaling met weer een Noord-Amerikaanse zangers die hier relatief onbekend is? So be it. Sarah McLachlan is hier zo goed als alleen bekend van haar stem in de Tiësto remix van Delirium. Aan de andere kant van de oceaan is dat een beetje anders. Haar album Surfacing heeft daar 8x platina gehaald. Terecht, want een mooi album. Mevrouw McLachlan neemt op Surfacing gelukkig afscheid van haar in mijn ogen naar gothic neigende nummers van de eerdere albums. Hier het openingsnummer. Maar de rest is even fijn. Ok, met uitzondering van het zingende zaag nummer aan het einde van het album…
Donderdagavond zond Canvas een deel uit van de geweldige documentairereeks Seven Ages of Rock. Onderwerp: de opkomst van alternatieve muziek met vooral aandacht voor REM en Nirvana. Op zich al voldoende stof om over te vertellen. Het geweldige van deze documentaire is dat ze zo goed als iedereen voor de camera hadden: Stipe, Mills, Novoselic, Grohl, Black, Deal, Rollins… Een genot. Deel van de aflevering: de totstandkoming van een van de mooiste nummers van REM. Misschien wel de mooiste. Melancholie ten top.
Ja, het tempo gaat een beetje omhoog. Simpelweg omdat ik vandaag vrolijk ben doorgegaan met het afstoffen en uploaden van albums. Waartussen vandaag een mooi exemplaar zat: Angel Dust van Faith No More. Ja, ook ik vond toen die cover wel aardig. Maar de rest vond ik veel interessanter, bleek bij beluistering van het hele album. Echt grote helden zijn het niet geworden en mijn collega’s vinden Mike Patton al helemaal geen held meer na zijn ‘bijzondere’ Holland Festival optreden. Maar deze… Heerlijk…
Een paar jaar geleden verzuchtte ik dat ik een ouwe lul was geworden omdat ik een Ryan Adams album leuk vond. Maar er zijn er die dit vast nog erger vinden. Maar sinds ik Norah Jones met haar 1ste single bij Radio Tour de France hoorde (echt waar!) was ik verkocht. Haar album en vooral haar optreden in Paradiso deden de rest. Bij het afstoffen kwam ik naast haar soloalbums ook nog deze tegen. Vast niet zo bekend, maar het behoort tot haar mooisten.
Dat je vrolijk kan worden van een nummer dat begint met You’re taking the fun out of everything, dat ook nog eens wordt gezonden op een niet al te enthousiaste manier… Maar dat is bij mij dus duidelijk het geval. Inderdaad, bij het uploaden van mijn CD’s ben ik aangekomen bij het stapeltje Blur. Ik had er tig kunnen kiezen. Twijfelde nog even over Tender. Maar mijn echte kennismaking met Blur, volgens mij gewoon nog via Super Channel (those were the days) is het geworden. Toen Britpop nog vooral Madchester was. De mannen haar hadden zoals in de mid-sixties een goed Beatle betaamde. En Top of the Pops gewoon nog bestond. (more…)
Een paar weken geleden heb ik een nieuwe stereoset gekocht, met ingebouwde harde schijf. Heel fijn. Natuurlijk is het het meest handig om al je bestanden in één keer over te hevelen, maar minstens zo leuk is het één voor één uploaden van albums die in de CD kast op zolder langzaam onder een laagje stof dreigden te verdwijnen. Deel 1 in een nieuwe serie (ja, Fijne Frijdag pakken we ook nog wel op). Met nu Richard Ashcroft. (more…)
Name | |
Website | |
Message | |
 | |
